28. Liefde

28. Psychologie

Mijn vader is mijn gids, hoe kan ik dat accepteren als ik de pijn die om zijn leven en sterven nog niet kan toelaten?

 

Mijn vader

Regelmatig zie ik een Vlaamse gaai en dan denk ik aan mijn vader.

Als ik met mijn zus wandel, is hij erbij. In onze woorden, in onze gedachten.

Ik heb mijn vader gezien, samen met mijn moeder. Het was goed.
En ik heb het daarbij gelaten. Goed.

Maar onder dat goed lag een oude pijn.
Zolang het goed ging met mijn ouders, kon ik die pijn wegzetten.
Nu voel ik: het is tijd dat deze pijn wordt gezien. Erkend. Losgelaten.

Die oude pijn hield mij gevangen in patronen.
Ze sloot mijn hart en verdikte mijn kanaal.
Het licht stootte tegen mijn pijn en kon er niet door.
Ik kan er niet langer omheen: mijn kanaal verlangt naar meer licht.
Mijn pijn wil eindelijk gezien worden.

Dan stroomt het:
de pijn van niet gezien, niet erkend, niet bevestigd worden.
Ik was anders. Ik werd niet begrepen. En ik was ook nog eens eigenwijs.
Ik trok me terug in mijn eigen wereld.
Ik stopte mijn pijn weg.
En tegelijk voedde ik mezelf, zoveel als ik kon.
Gelukkig was er ook licht. Maar de twijfel knaagde:
Als niemand het zag, klopte het dan wel?

Nu klopt de liefde opnieuw aan mijn deur.
Mijn deur is niet volledig open. Mijn kanaal nog deels verstopt.
Ik kan mezelf nog niet helemaal vertrouwen; er is te veel twijfel in mijn hart.

Maar de liefde klopt hardnekkig:
Laat je oude pijn los. Je was niet fout. Je was nieuw licht dat niet werd herkend.

En ineens: mijn vader overlaadt me met bloemen. Mijn vader!
Zijn liefde is voelbaar, sterker dan ooit.
Hij verschijnt niet als de emotioneel afwezige vader die ik kende,
maar als een gids.

Hij wil mij leiden.
Maar zolang ik mijn pijn niet erken en loslaat,
kan ik zijn leiding niet ontvangen.
Zolang ik gesloten blijf, kan ik mijn zachte mannelijke kant niet toelaten.
Kan ik mijn krachtige mannelijke kant niet omarmen.
En trek ik nog steeds de verkeerde mensen aan.

Dus bid ik:
Lieve Vader, laat de liefde in mij stromen.
Laat mij mijn pijn voelen en loslaten.
Laat mijn eenzaamheid verdwijnen, zodat ik verbinding mag ervaren.

Wat als er alleen maar liefde is?
Liefde ín mij, liefde vóór mij.
Ik hoef mij alleen maar open te stellen.
Om me te verbinden met die allesomvattende liefde.

Ik heb mijn last gedragen, mijn pad gelopen.
Nu roept een nieuwe weg.
God roept mij om de liefde te ontvangen, om de liefde te zijn.
Oude littekens vervagen. Ik ben bedoeld voor liefde.
Ik mag vertrouwen dat er in alles voor mij gezorgd wordt.

Overvloed is mijn deel. Liefde en vreugde stromen door mij heen.
God is bij mij.
Ik ben vervuld en ik straal het uit.

Dank U Heer. Dank U Pa.

Reflectievraag

Welke pijn of onvervuld verlangen uit je ouderlijke relatie houdt jouw kanaal nog dicht – en hoe zou het zijn als je dit kon omarmen en loslaten, zodat liefde weer vrij kan stromen?